Spojrzał na mnie i nic nie powiedział. Ta cisza powiedziała więcej, niż jakakolwiek odpowiedź.

Pokręciłem głową.

„Zdecydowałeś za nas wszystkich. Nie dałeś mi nawet wyboru!”

„Wiem. Przepraszam, Sarah.”

Jego pierwsze przeprosiny.

Nienawidziłam tego. Część mnie chciała, żeby się sprzeciwił – żeby dał mi coś, na co mogłabym się oprzeć.

Ale on po prostu tam stał i to przyjmował.

Za mną otworzyły się drzwi.

Jedna z dziewczyn zawołała moje imię. Odwróciłam się instynktownie. „Idę!”

A potem z powrotem do niego: „To jeszcze nie koniec”.

Skinął głową. „Będę tutaj. Mój numer jest na dole listu”.

Nie odpowiedziałem. Po prostu wróciłem do środka, wciąż trzymając kopertę w dłoni.

I po raz pierwszy od piętnastu lat nie miałem pojęcia, co będzie dalej.

Stałem w kuchni chwilę dłużej niż było to konieczne, po tym jak pomogłem Dorze z piekarnikiem. Uparła się, żeby upiec ciasteczka.

Jej siostry były w pobliżu — jedna przeglądała telefon, druga opierała się o lodówkę.

Położyłem kopertę na stole.

„Musimy porozmawiać” – powiedziałem.

Wszyscy trzej spojrzeli w górę.

Coś w moim głosie musiało im podpowiedzieć, że to poważna sprawa, bo nikt nie żartował.

Jenny skrzyżowała ramiona. „Co się dzieje?”

Spojrzałem w stronę drzwi wejściowych. „Twój ojciec tu był”.

Lyra mrugnęła. „Kto?”

Nie zmiękczyłem go.

„Twój tata.”

Dora cicho się zaśmiała. „Tak, dobrze.”

„Mówię poważnie.”

Jej wyraz twarzy natychmiast posmutniał.

Jenny się wyprostowała. „Ten mężczyzna, z którym rozmawiałaś na zewnątrz?”

"Tak."

Następnie odezwała się Lyra. „Dlaczego teraz?”

Podniosłem kopertę.

„Przyniósł to. Usiądź.”

Tak, zrobili to.

Nie przerywali mi, kiedy mówiłem. To mnie zaskoczyło.

Najpierw wyjaśniłem treść listu.

Długi. Presja. Decyzje, które podjął Edwin.

I dlaczego wierzył, że odejście ich ochroni.

Jenny odwróciła wzrok w połowie. Lyra pochyliła się do przodu, skupiona. Dora wpatrywała się w stół.

Potem pokazałem im dokumenty.

„To wszystko, co odbudował twój ojciec. Każdy dług i każde konto. Wszystko uregulowane.”

Lyra wzięła stronę i ją przejrzała.

„Czy to… jest prawdziwe?”

"Tak."

„I to wszystko jest w naszych nazwiskach?”

Skinąłem głową.

Dora w końcu przemówiła.

„Więc po prostu wyszedł… wszystko naprawił… i wrócił z papierkową robotą?”

Westchnąłem.

Jenny lekko odsunęła krzesło.

„Pieniądze mi nie przeszkadzają” – powiedziała. „Czemu nie wrócił wcześniej?”

To było pytanie. To samo, które zadawałem sobie na sto sposobów w ciągu ostatniej godziny.

Pokręciłem głową.

„Nie mam lepszej odpowiedzi niż ta, którą znajdziesz w liście”.

Wypuściła powietrze i spojrzała w dół.

Lyra odłożyła papiery starannie na stół.

„Powinniśmy z nim porozmawiać.”

Dora spojrzała w górę. „W tej chwili?!”

„Tak” – powiedziała Lyra. „Czekaliśmy już wystarczająco długo, prawda?”

Skinąłem głową.