Mąż postanowił wymienić wszystkie nasze majątki, a ja pokazałam mu tes

— Dobrze, mieszkanie jest moje, dom letniskowy w regionie Moskwy jest twój, samochód mój — mówił Andriej, przesuwając długopisem po kartce, nie podnosząc oczu. — Zostaje ci połowa wkładu i biżuterii matki.

Patrzyłam na męża, z którym przeżyłam dwadzieścia sześć lat.

Myślałam o tym, jak łatwo zarządza naszym życiem. Prawdopodobnie równie łatwo, trzy miesiące temu, powiedział tej dziewczynie z jego działu: „Kocham cię”.

Miała dwadzieścia pięć lat. Pamiętam siebie w tym wieku — myślałam, że wiem o życiu wszystko.

— Wszystko zgodnie z prawem — dodał w końcu, podnosząc głowę. — Co nabyte w małżeństwie, dzielimy po połowie.

Dziś Andriej miał na sobie nową koszulę — białą, z ledwo widocznymi niebieskimi paskami.

Kiedyś omawialiśmy zakupy. Teraz po prostu pojawiał się w nowych rzeczach. Nawet zmienił perfumy — z tych, które dawał mi na rocznice, na coś ostrego, młodzieżowego.

Teczka z niespodziankami

Skinęłam głową i wyjęłam z torebki teczkę z dokumentami.

— Masz rację, Andriej. Zróbmy to naprawdę zgodnie z prawem.

Zmarszczył brwi, widząc moją teczkę.

Prawdopodobnie spodziewał się łez albo że go namówię do powrotu. Przez dwadzieścia sześć lat przyzwyczaił się do mojej przewidywalności: najpierw próbuję ratować rodzinę, potem zgadzam się na jego warunki „dla dzieci”, „dla utrzymania związku”, „dla rozsądnego kompromisu”.

— Co to masz? — zapytał ostrożnie.

— Dokumenty. Ty mówisz o prawie. Zróbmy to porządnie.

Pierwsza niespodzianka

Otworzyłam teczkę i wyjęłam pierwszą kartkę.

Testament mojej mamy, poświadczony u notariusza dwa lata temu, kiedy poczuła, że jej siły się kończą.

Mądra kobieta, moja mama. Całe życie pracowała w sądzie jako sekretarka. Wiedziała, że dokumenty decydują więcej niż emocje.

— „Pozostawiam mojej jedynej córce Lidii Wadimownie Morozowej mieszkanie przy ulicy…” — czytałam powoli na głos, delektując się każdym słowem.

— To mieszkanie, Andriej. To, które wpisałeś na listę jako „swoje”.

Twarz męża zmieniała się w miarę jak rozumiał znaczenie słów:

— Lido, ale przecież mieszkamy razem…

— Mieszkaliśmy — poprawiłam. — Ale prawnie mieszkanie należało do mamy. Teraz należy do mnie. Z dziedziczenia. To nie zostało nabyte w małżeństwie.