„Dobrze. Jego numer jest na dole listu.”

Lyra chwyciła go i zawołała, a jej ręce lekko drżały. „Tato, możesz przyjść?” Po czym skinęła głową. „Dobrze. Do widzenia”.

„Jest w pobliskim sklepie. Będzie tu za jakieś piętnaście minut” – powiedziała.

Podczas gdy czekaliśmy, nikt się nie odezwał.

Zanim minęło piętnaście minut, ktoś zapukał.

Zanim otworzyłam drzwi, jeszcze raz spojrzałam na dziewczynki w salonie.

Ich ojciec tam stał.

Gdy wszedł do środka, na początku nikt się nie odzywał.

Wtedy Lyra przerwała ciszę.

„Naprawdę przez cały ten czas nie byłeś obecny?”

Edwin spojrzał w dół, zawstydzony.

Dora zrobiła krok naprzód.

„Myślałeś, że nie zauważymy? Że to nie będzie miało znaczenia?”

Jego wyraz twarzy nieznacznie się zmienił.

„Myślałem… że będzie ci lepiej. I nie chciałem szargać pamięci twojej matki”.

„Nie możesz o tym decydować” – powiedziała.

„Teraz to wiem. I bardzo mi przykro.”

Po raz pierwszy zobaczyłem łzy w jego oczach.

Lyra uniosła jeden z dokumentów. „To prawda? Ty to wszystko zrobiłeś?”

„Tak. Pracowałem tak ciężko i tak długo, jak mogłem, żeby to naprawić.”

Ale Jenny pokręciła głową.

„Wszystko przegapiłeś.”

"Ja wiem."

„Skończyłem studia. Wyprowadziłem się. Wróciłem. Ciebie przy tym nie było.”

Cisza.

Wyglądało na to, że Jenny chce powiedzieć coś więcej, ale zamiast tego odwróciła się, a lata bólu towarzyszyły jej w milczeniu.

Dora podeszła bliżej, aż nie było już od niej odwrotu.

„Czy tym razem zostajesz?”

Przez sekundę pomyślałem, że się zawaha.

Ale tego nie zrobił.

„Jeśli mi pozwolisz.”

Nikt się nie przytulił. Nikt nie rzucił się naprzód.

Zamiast tego Dora powiedziała: „Powinniśmy zacząć przygotowywać kolację”.

Jakby to był po prostu… kolejny krok.

Więc tak zrobiliśmy.